Mehmet Paksu soruları cevaplandırdı

Ben 15 yıllık evliyim, eşim birisiyle mesajlaşmış. Bir kere de görüştüğünü ve pişman olduğunu söylüyor. Bunları yapacak birisi değildi, güvenimi kaybettim. "Affet" diyor.

İki tane kızım var. Bunda biraz da benim suçumun olduğunu düşünüyorum. Biz ayrı dünyaların insanlarıyız. Ben ona göre mutaassıbım. Sohbetlere falan gitmeme karşı çıkmıyor. Sadece biraz rahat yaşamayı seviyor.

Affedeyim mi? Çok kararsızım. Bir daha yapar diye korkuyorum, psikolojim bozuldu. Kimseye derdimi anlatamıyorum. Çok çaresizim. Lütfen yardım edin. Cevabınız hayatıma yön verecek. (Rumuz: Gül)

Beyinizin yaptığı hatayı tasvip etmek, hoş karşılamak, onaylamak mümkün değil, kimsenin de aklına gelmez, kimse onu haklı bulmaz, normal karşılamaz.

Ama yaptığı hatayı saklamıyor, bahane bularak kaçamak cevaplar vermiyor, itiraf ediyor. Pişman olduğunu da söylüyor, suçunu kabul ediyor ve affetmenizi istiyor.

Eşinizin bu hataya düşmesini kabullenemiyorsunuz ama biraz suçu kendinizde buluyorsunuz. Rahat yaşamayı seven bir insan olduğunu söylediğinize göre, pek öyle helale, harama dikkat etmeyen bir yapıya sahip olduğu anlaşılıyor.

Demek ki, bir nebze de olsa gözünün ve gönlünün dışarı kaymasında sizin de ihmaliniz var gibi. Bunu bir "suç" olarak kabul etseniz de ben buna "ihmal" diyorum.

Çünkü hiçbir kadın eşinin yanlış yapmasına göz yumamaz, olsa olsa ilgisini azaltmış, sahiplenmeyi zayıflaştırmıştır.

Eşinize bir fırsat tanıyın

Bunun için ona bir avans/fırsat verin. Çok kırıldığınızı, hiç beklemediğinizi, kendisine böyle bir şeyi yakıştırmadığınızı, bir daha yapmaması için yemin billah ettirerek söz alın.

İnsandır bu, yanılabilir, bir an için nefsine yenik düşebilir, fakat hatasını kabul eder etmez, geri adım atar, özür diler, güven tazeler, bağlılığını pekiştirir, aynı kusurları bir daha işlememeye söz verirse, karşı taraftan affedilmeye ve bağışlanmaya yüzü olur.

Kur'ân bu konumda olanlar için der ki: "Ey iman edenler! Eşlerinizden ve çocuklarınızdan size düşman olanlar vardır; onlardan sakının. Fakat affeder, kusurlarına bakmaz ve bağışlarsanız, hiç şüphe yok ki Allah da çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir." (63:14)

Ya bir daha yaparsa korkusu...

"Bir daha diye korkuyorum" diyorsunuz. Oysa "Korkuyla yaşamaktan da uyanık kalmak daha iyidir." Açık ve net olun, bu seferlik affettiğinizi söyleyin, tekrarı halinde artık kaldıramayacağınızı, gerekirse ayrılmayı düşündüğünüzü dile getirin.

Bütün bunlarla birlikte affetmek, görmezden gelmek zorunda da değilsiniz. Bu sefer de ayrıldıktan sonra karşılaşacağınız durumla, birlikte yaşayacağınız durumu kıyaslayın, kararınızı ona göre verin.

Annem sözlümü istemiyor ne yapmalıyım?

Ben 4 ay önce diğer vasıfları bana uymasa da "dini bütün birisi" diye sözlendim, fakat annem, fiziki güzelliği olmadığından ve işinden dolayı kesinlikle istemiyor. Ben de ara ara "istemsizlik" yaşıyorum. Sözlüm ise kesinlikle bırakmıyor. O kadar çıkmazdayım ki, yanlış karar vermekten korkuyorum. Bana yardımcı olmanızı bekliyorum. (Rumuz: Kararsız)

Annenizin karşı çıkmasının, istememesinin ve beğenmemesinin haklı ve geçerli bir sebebi görünmüyor. Evlenecek sizsiniz, geçinecek, o kişiyle yaşayacak olan da sizsiniz.

Evlilikte önemli olan, sizin mi kararınız, yoksa anne babanızın mı kararı? Birinci derecede, öncelikli olarak sizin kararınız ise, onların kararınıza değer vermeleri, yanınızda yer almaları gerekir.

Peygamber Efendimiz, kız babalarına, kız annelerine sıkı sıkıya tembih ederek, kızın istemediği biriyle onları evlendirmemeleri gerektiğini söylüyor.

Sizin yaşadığınız bu açmazı maalesef birçok aile, evlenecek kızlar yaşıyor. Eli yüzü düzgün, evine ekmek getirecek bir işi varsa, bir de dini yönden yeterli ise, daha ne beklenir ki?

Bu tür hatalı tutumlar gençlerin önüne kesmeye, onların rahat bir evlilik yapmalarına imkân vermiyor.

Daha sonra da istenmeyen olaylar yaşanıyor, her iki taraf da üzülüyor, pişmanlık duyuyorlar, bunun bir dönüşü de olmuyor.

En iyisi, annenizi ikna etmeye çalışın, diğer yakınlarınızın da desteğini alarak olayı tatlıya bağlayın. Çok haklı bir sebep olmadan vazgeçmeye yanaşmayın.