Siyasetin Don Mohikanı DP

Av.Erol Akpınar
erolak@sonsayfa.com

Son Güncelleme: 23:21 10 Nisan 2011, Pazar

Ülkede sandıkta seçmenin serbest iradeleriyle kullandıkları oylarla iktidarın değiştirilebildiği 1950 den bugüne kadar 61 yıl geçti.

Askeri müdahaleler sebebiyle her defasında iki üç yıl kadar  kesilen bu süreçten toplam 10 yılı çıkarın.

Geriye ne kalıyor ?

Elli sene .

Bu elli senede  ülkede belli başlı iki parti vardı.

DP ( DYP) ve CHP ( SHP ve benzerleri).

Ecevit’in partisini pek saymıyorum.

27 mayıs ve 12 eylül bu iki ana  akımı da hayli silkeledi ama yeniden hayata dönmeyi  becerdier.

Sonra DP-AP- DYP ve gene DP evrelerinden geçen kök, Demirel’den sonra başına   geçen genel başkanlarının anlaşılmaz, anlatılamaz beceriksizlikleriyle  sürüklene sürüklene 2002 de yüzde beşin altına, daha sonra da yüzde 1-2 lere kadar inip bugünlere geldi.

Bir ara eskilerden Cindoruk ile bir yeniden ayağa kalkış deneyimi geçirdi.

Cindoruk da büyük hatalar yaparak sonunda pes etti.

( Bir gün Cindoruk’un hatalarını da yazarım belki)

En son kongreye kısa bir zaman kala, başkan adaylarından Zeybek ortaya çıkarak toplam delegenin yarısından azının oyu ile genel başkan oldu.

Son kongrede yarıştığı adaylar o kadar etkisizdi ki, kendisi  yarıya yakın delegenin oyunu alırken, karşısına çıkanların en iyisi yüz elli delegenin oyunu alabilmişti.

Sonuç olarak şunu söyleyebiliriz ki, toplam delegenin yarısı, kantara çıkan adaylara oy vermeye değer bulmadıkları için, oylarını kullanmadan salondan ayrılmışlardı.

*

Yarıdan az oy alarak partiye başkan seçilenden ne beklersiniz ?

Koskoca bir hiç tabii.

Nitekim, birkaç teşkilat ziyareti ile görüldü ki, hazretin yapabileceği hiçbir şey yok.

Yüksek perdeden söylenen, yeniden iktidara geliyoruz gibi palavraları kimse yutmuyordu.

Zaten o seçildikten  sonra teşkilat diye ortalıkta kimsecikler kalmamıştı.

Kuyruğu dik tutmaya çalışıyor, her gün kıytırık , kimsenin izlemediği bir TV kanalında bir şeyler söylemeye çalışıyordu.

Nihayet, baktı ki olacak gibi değil.

Son hamlesini yapmaya karar verdi.

Temsil ettiği firmayı, bir başka partiye katıp, birkaç arkadaşı ile birlikte milletvekili olabilir miyiz acaba diye girişimlere başladı.

Önce, Erbakancıları denedi.

Sonra MHP ye yanaşmaya çalıştı.

Yanına kendisi gibi ümitsiz birkaç partiyi de katarak pazarlıklara girmek istedi.

Ama hiç birinden yüz bulamadı.

Güç  birliği yapma   önerilerini kimse ciddiye almıyordu.

Çünkü güç birliği demek, önce bir gücü olmak demekti.

Ama partisini artık hiçbir gücü olmadığını herkes biliyordu.

Dün adeta yalvararak MHP den bir ışık bekledi.

Ama nafile.

Nezaketle, istiyorsan şartız olarak gel bize katıl diyorlardı.

MHP nin yüzde 14-15 lerde dolaşıyor ve iktidar ortağı olma hesapları yapıyorken, onun  belki yüzde 1 lerde  gezinen oyları ile bir pazarlığa girmeye ne zamanı ve ne de niyeti vardı.

*

Böylece, elli yıllık işleyen demokrasimizin iki ana pınarından  biri olan partinin 12 hazirandan sonra tabelalarını indirmek şerefi, firmasını pazarlamaya çalışmaktan öte hiçbir çalışması olmayan son genel başkana düşüyor.

Tarih kendisini böyle anacak.

Ne hazin bir son değil mi ?