Erol Akpınar

Dünya üzerinde imparatorluklar kurmuş ve yönetmiş büyük devletler var.

Bu büyük devletlerin de elbette sağlam, yıkılmaz, asırlardan beri kararlılıkla yürüttükleri devlet gelenekleri var.

Öyle büyük devlet kolay kolay olunmuyor çünkü.

Bilgi ve ilim yanında, köklü gelenekleri olması lazım.

Bizim Osmanlı İmparatorluğu da büyük devletlerdendir.

Dünyanın en belalı coğrafyasında, altıyüz seneden fazla hüküm sürmek için elbette büyük devlet olmak lazımdır.

Bu devlette, her şey kurallara bağlıdır.

Kimin ne yapacağı, kimin ne karar vereceği, kimin uygulayacağı, yüz yıl, iki yüzyıl önceden bellidir.

Osmanlı İmparatorluğu da büyük devletlerdendi dedik.

Ya Türkiye Cumhuriyeti nasıldır ?

Çok büyük bir imparatorluğun doğal ömrünü tamamlayıp yıkılmasından sonra, onun temelleri üzerinde yeniden kurulan Türkiye nasıl bir devlettir ?

Yaşamadığım bölümleri hakkında çeşitli kaynaklardan duyup okuyup edindiğim bilgileri bir yana bırakırsak.

Son elli yılda yaşadığım Türkiye Cumhuriyetini yönetenler hiç de büyük devlet adına yaraşır yöneticiler olamadılar.

Elli senedir seçilmişler ile bürokrat ve askerler arasında bir türlü olması gereken dengeyi tutturamadık

Son elli yılın 45 yılında, asker höt dedi, siyasi iktidar masanın altına saklandı.

Son birkaç yılda, siyasetçi höt dedikçe, bu defa asker altına kaçacak masa arıyor.

Yıllardan beri dengeyi bir türlü tutturamadık gitti.

2007 de Genelkurmay Başkanı, gece yarısı bir muhtıra yayınladı.

Eyvah dedik, fırtına patladı, patlayacak.

Amaaaa.

Bırakın fırtına patlamasını, siyasi iktidar, elinin tersini şöylece bir sallayarak, bildiği yolda iş işlemeye devam etti.

İşte o gün bugündür, askerin saldırılara açık bir hedef ve geçmişin tüm acı tecrübelerinin hesabının sorulduğu bir sanık haline geldiğini gördük.

Dedim ya, bir türlü dengeyi tutturamıyoruz.

Şimdi, 102 subay (aralarında halen görevde olan generaller var) hakkında yakalama kararı çıkarılmış.

Bu yakalama kararları bir kere kara kitaba uymuyor.

İki defa tutuklanmış bu subaylar, iki defa da salıverilmişler.

Şimdi yeniden yakalanmalarına karar veriliyor.

Ceza Muhakemesi Kanununun 98 maddesinde öyle yazmıyor ama ne gam, Mahkeme öyle karar veriyor. Sanki mahallede çelik çomak oynuyoruz. ( Bu çelik çomak oynama lafı, yaşı ellinin üzerindekilerin bilebileceği bir laf. Şimdi mahallede çelik çomak mı oynanıyor, yoksa internet kafelerde porno sitelere mi giriliyor, bilemem elbette )

Evet, 102 subay yakalanacak.

Ama bu sefer, Ordunun da tepesi fena atmış anlaşılan.

Askerleri vermiyorlar.

Rivayete göre güvenli bölgelere alınan bu yakalanacak askerle, Askeri Şuranın biteceği güne kadar muhafaza edilip, terfileri yapılacak, ondan sonra da, alın, sizin olsun denilecekmiş.

Zira, Yasaya göre tutuklu olan askerler terfi ettirilemiyorlarmış.

Yakalaması olan ve fakat henüz tutuklanmayanlar terfi ettirilebiliyormuş.

Yani yakalaması olan askerler tefi ettirilecekler, sonra da buyurun alın denilecekmiş.

Bu konu, iki gecede bir Konutta bir araya gelen Genelkurmay Başkanı ile Başbakan arasında varılan bir anlaşma ile böylece halledilecekmiş.

Yani Askeri Şuranın sonuna kadar yakalanacaklar saklanacaklar, sonra saklandıkları yerden çıkacaklarmış.

Görülüyor ki, siyasi güç, askeri ne kadar geriletmiş olursa olsun, onun da gücü bir yere kadar etki edebiliyormuş

Bir de olayı yüksek yüksek tepelerden izleyen Cumhurun Başı var tabii.

O da bu nezih ve rasyonel senaryoyu sükunet ve vazifesini yapanların huzuru içinde seyretmekte.

Dünyanın sayılı imparatorluklarının birinin varisi, büyük bir devletiz yani ya hani.

Kendileri, huzur içinde olan biteni seyretmekte imişler.